ε ι κ ό ν ε ς

Αναπνέεις.
ναι κ εγώ αναπνέω. το νιώθω.
όμως....

γιατί νιώθω πως εγκλωβίζομαι.
ένας φόβος
που είμαι?
σ 'ένα μικρό κλουβάκι.σαν ποντικός που πιάστηκε σε φάκα γιατί ενοχλούσε τον
μίζερο γείτονα της απέναντι ρημαγμένης οικοδομής. έχει κ έναν σκύλο..
τον κακομεταχειρίζεται. ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί.

μήπως να φταίει ο γείτονας για τον φόβο ?
μπα...τί φταίει αυτός.
ίσως...
μα συνέχεια ένα ίσως?
σκέφτομαι πως συνέχεια πνίγομαι σε υποθέσεις.
αυτό με βοηθάει να ξεφεύγω απ’την αλήθεια.

ίσως..
ίσως φοβάμαι να πω πόσο με στεναχωρεί το τοπίο.
η εικόνα των ξεχασμένων ανθρώπων.
των αφημένων ονείρων.
των παρατημένων πραγμάτων που δίνουν αυτο το χρώμα που χουμε ξεχάσει να αποζητάμε...

πολύ καχυποψία και μιζέρια. Μέχρι και για τον ίδιο μας το σκύλο γινόμαστε
καχύποπτοι!

όμορφες χαμογελαστές φιγούρες..
αυτό θα θελα να βλέπω...
Τώρα με ρωτάς τι β λ έ π ω .
μια μάνα που χει λιώσει απτη δουλειά.
μια μάνα που χει παρατήσει τον εαυτό της.
κάποτε τον αγαπούσε.τωρα αγαπάει άλλα μάλλον περισσότερο απ αυτόν.

παίζει με το πιτσιρίκι.βρηκε λίγο γαμημένο χρόνο.
της βρήκαν μάλλον λίγο γαμημένο χρόνο.και χάρη της έκαναν.
ας μην έκανε παιδιά.

ας μην κάνουμε λοιπόν παιδιά.μια λιγότερη υποχρέωση.
"υποχρέωση"
τι περίεργη λέξη.

υποχρέωση=πήξιμο
έτσι δεν είναι ?λες και δεν την φέρνουμε ποτέ για καλό στο μυαλό μας...


εικόνες μελαγχολίας.
Γαμημένη

κατανάλωση . κατανάλωση . κατανάλωση .
. . .