το λεωφορείο .

Γενικά μ'αρέσει να παίρνω το λεωφορείο..έχει πλάκα.Μπορείς να δεις άπειρα κουλά.Τα κλασσικά είναι παππουδογιαγιαδοσυνωστισμός ,μανάδες με ΤΡΙΑ μωρά , τσιγκανάκια και μη τσιγκανάκια -κλασσικό φιζικ μελαμψού μικρού ανθρωπακίου με ανοιχτή χούφτα και στόμα έτοιμο να σ πετάξει το γαμωσταυρίδι αν δεν γεμίσεις την χούφτα του-..και φυσικά οι "τρελοί"..
αυτοί δε μ ενοχλούν..πραγματικά ΔΕ μ ενοχλούν.
α μπα..καθόλου..ΤΟ ΓΙΑΤΙ?
Γιατί μπορεί να μη ζουν σ'αυτην την πραγματικότητα αλλά όπου κι αν ζουν αποκλείεται να σε πειράξουν ούτε ν σ ενοχλήσουν.ίσα ίσα που ότι και να πουν και να κάνουν θα αδιαφορήσεις μιας κ δεν υπάρχει λόγος να επέμβεις.Δε θα σε καταλάβουν ούτως ή άλλως..(=
Οι τοίχοι , οι δρόμοι ,τα πεζοδρόμια ,τα περιστέρια ,τα αδέσποτα ,αυτά είναι που μιλάνε !-αυτά που "επεμβαίνουν" ..-
-PROJECT GRANDMA-
Γιαγιάδες .σταυροκόπημα κάθε φορά που περνάμε δίπλα απο εκκλησία ,νεκροταφείο ..και εγώ να σκέφτομαι με μπλακ αποχρώσεις του χιούμορ "δε πα να σταυροκοπιέσαι όσο θες..θα 'ρθει κ η σειρά σου..!"
Δεν ξέρω γιατί κάποιοι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν κακιώνουν..σκυθρωπιάζουν και παίρνουν
μορφή τρολ κάθε φορά που θυμώνουν με κάτι -συνήθως με τη "ΝΕΟΛΑΙΑ" που φοράει σκισμένα τζιν ..ντροπή της..αποδέξου το πλέον το ρημάδι το παντελόνι με την τρύπα !και μόκο!εγώ σου μιλάω ρε γιαγιά για τα δικά σου τα μαύρα ρούχα της κατάθλιψης ? 5 χρόνια απτο θάνατο παππού και εσύ δε συνεχίζεις την πορεία σου.απλά υπάρχεις .μαυροφορούσα πλέον..!
Και για εμένα δηλαδή γιατι να μην είναι τρόπος έκφρασης το σκισμένο μου τζάκετ / παντελόνι όπως είναι για σένα το μαύρο ρούχο .
τώρα θα μου πείτε δεν είναι το ίδιο να χάνεις
κάποιον σε προχωρημένη ηλικία απτο να τον χάνεις νέος..
ΑΛΛΑ εφοδια έχεις...
AGREED δε λέω(;
αλλά πιάσε ρε φίλε αυτό που θέλω να περάσω .
.Να εκφράζεσαι όπως θες αλλά να μη σταματάς να ζεις κιόλας..
ΑΝΑΔΡΟΜΗ :
Είχα έναν παππού που μέχρι να "φύγει" ήταν στον κόσμο του.Και γι'αυτό ήταν ευτυχισμένος.επειδή έκανε ότι του άρεσε.Έπινε κρασί όποτε ήθελε ακόμα κι αν το ζάχαρο ήταν στα ύψη..!του άρεσε όμως..και για να πω την αλήθεια επειδή ακριβώς του άρεσε μου άρεσε και μένα να τον βλέπω ευτυχισμένο και να χαζομαλώνει με τη γιαγιά επειδή ήπιε λίγο κρασάκι το μεσημέρι..
ακόμα γελάω μ'αυτό..
AΝΑΔΡΟΜΗ ΤΕΛΟΣ.
Συνεχίζω..
να ζεις λοιπόν..γιατί τελικά όλοι χρειαζόμαστε έναν τρελό να μας υπενθυμίζει πως ότι και ν λες ότι και να κάνεις καλό είναι να 'σαι και λίγο στην κοσμάρα σου ..να δημιουργείς δικούς σου κόσμους ..να ξεφεύγεις..όταν κάποιος "φεύγει" εσύ να μένεις εκεί και να αρχίζεις ένα καινούργιο πλάνο στο κεφάλι σου..μέχρις ότου να έρθει η ώρα σου ν ' αφήσεις το "λεωφορείο"
τουλάχιστον ζήσε το μέσα.παρατήρησε ,πάρε εικόνες και όταν μπουχτίσεις πες γεια χαραντάν και κάνε τη ..